Toen viel in januari mijn Bullmastiff Djalah weg toen had ik het wel even gehad maar hoe hard het ook klinkt daar moet je je dan ook weer overheen proberen te zetten. Ik ben wel een tijdje op zoek geweest weer naar een Bullmastiff maar ik kan niet vinden wat ik zoek. In januari 2010 heb ik de eerste CTscan weer gehad en die zag er goed uit. In maart 2010 heb ik mezelf een schop onder mijn kont gegeven en de draad weer opgepakt en ben ik eerst mijn huis eens van boven naar beneden gaan opknappen dat gaf en geeft zo'n tevreden gevoel dat ik het leven weer aan kan. Ik ben weer opgewekt en heb ook weer plezier in de dingen die ik doe er lopen nog wel wat onderzoeken maar niet om te zeggen dat mijn leven ervan afhangt. In april 2010 heb ik dan toch maar weer een pup gekocht een Amerikaanse Bulldog Nonja en ook dat geeft me weer de zin om verder te gaan ze vraagt de aandacht en krijgt die ook samen met de twee Franse Bullen Jenna en Quincy. Het lopen gaat ook steeds beter en ook dat ben ik nu weer aan het opbouwen dus geen kleine stukjes maar echt wandelingen. Daarbij dan ook nog conditie training ik wordt straks weer een jonge meid in plaats van 56 jaar voel ik me soms weer 35 jaar ha ha. Als het zo blijft gaan laat ik onze Jenna dit jaar dekken maar het fokken zoals ik gedaan heb dat is over zo af en toe eens een nestje is leuk en de begeleiding van nesten dat is ook nog steeds leuk en dat blijjf ik dan ook nog doen. Mijn honden hebben me toch wel door deze periode heen getrokken mede ook doordat ze uitgelaten moesten worden want dat ik ziek ben geweest van de Chemo is wel zeker dan heb je soms echt het idee dat je je einde tegemoet gaat en ook de zin om door te gaan is dan snel weg. Ook de steun van alle mensen om me heen, in de straat en het dorp was onvoorstelbaar ook via de mail en de website dat was fantasties en ik wil iedereen hiervoor dan ook heel hartelijk bedanken. Zo zie je maar je staat er nooit alleen voor.