Verantwoord fokken

Waar het bij het fokken op aan komt is de genetische vererving.
Je kunt vanaf de buitenkant niet zien of een reu of teef geschikt is voor de fok. Wat wel mogelijk is is bij de reu om de zoveel dekkingen een officiele sperma test te laten doen. Of wel tijdens een K.I de sperma laten contoleren om te zien of er veel verkeerde lichaampjes zijn. De beste sperma test is in Utrecht deze is ook officieel erkend.

Vroeger bij de Rottweilers werd deze test al gedaan daar hadden we ook wel problemen maar niet zoals met b.v de Bullmastiff of de Franse Bull. Van de andere rassen ben ik niet zo op de hoogte maar met deze ben ik natuurlijk al een aantal jaren bezig. Het is daarom ook zo jammer dat mensen soms maar raak kopen het geeft niet hoe of wat met of zonder stamboom. Je weet totaal niet wie of wat de echte vader is misschien is het wel een broertje weet jij veel.
Met stamboom heb je tenminste nog enige (garantie) of kun je terug vallen op de rasvereniging. Als fokkers eens beter zouden samenwerken zou je een hoop problemen kunnen voorkomen. Het zou toch zo moeten zijn je gaat voor ras verbetering en niet voor ras verloedering. En verbetering kan alleen als men de fouten ook naar buiten brengt. Als je het goed wilt doen zul je er zeker geen vette boterham aan overhouden.

Ook het probleem vagenitisch bij de teven is op dit moment orde van de dag. Het hoeft niet besmettelijk te zijn maar kan wel. Veel mensen doen de teef dan met hun achterwerk in de Biotex blauw, sorry maar dat werkt alleen bij wondjes. Het beste is een vaginaal onderzoek met kweek en een baarmoeder onderzoek ook met kweek dan pas pak je de problemen aan. Het is nooit zo dat je de (schuld) bij diegene neer kan leggen maar je moet wel realistisch blijven. Hetzelfde met de oog problemen van Amy daarvan is bekend dat dit door een verkeerde traanbuis operatie is gekomen. Maar om dan weer andere oorzaken uit te sluiten ben ik naar de oogkliniek in Oisterwijck geweest ook met de pups en daar is alles goed bevonden met officieële verklaring van de arts. Zo werkt het in de wereld van het fokken van verantwoorde nesten rashonden.

Heb je vragen over het één of ander neem gerust contact met me op en ik zal proberen je te helpen of door te verwijzen.

 

 

Cryptorchidie (de niet ingedaalde testikel) bij de reu
De teelbal (testikel) bij de reu wordt al vroeg in de vorming van de vrucht aangelegd in een gebied achter de nieren diep in de buik. Net als de nieren worden ze dubbel aangelegd. Het werkelijk afwezig zijn van een teelbal is net zo waarschijnlijk als het missen van een nier of een poot bij de geboorte.

Na de geboorte beginnen de teelballen een reis door de buik om gewoonlijk tussen de 1e en de 3e maand via het lieskanaal in de balzak te verschijnen. Bij een aantal reuen verloopt dit proces niet volledig en wordt de reis naar de balzak niet afgemaakt. De niet afgedaalde teelbal kan zich in dit geval dus overal tussen de achterzijde van de nier en de balzak bevinden. In een aantal gevallen is de bal zelfs te voelen in het lieskanaal.

Wat betekent dit nu voor de reu.
Een niet afgedaalde bal produceert net als een afgedaalde bal de gebruikelijke mannelijke hormonen. Het eenzijdig verwijderen van de buiten het lichaam aanwezig bal heeft dan ook geen invloed op de geslachtsdrift. Wel is het zo dat de "binnenbal" geen vruchtbaar zaad produceert. Voor de rijping van het zaad is het namelijk noodzakelijk dat de bal buiten het lichaam ligt, waar het enige graden koeler is.

Een reu met een eenzijdig niet afgedaalde bal is net zo vruchtbaar als een reu met twee ingedaalde ballen. Omdat het hier om een erfelijk bepaalde aandoening gaat is het echter onverstandig om een dergelijke reu in te zetten voor de voortplanting.

Indien het wenselijk is de reu te castreren dan dient dus ook de binnenste bal te worden verwijderd. Dit is voor een ervaren chirurg goed uitvoerbaar.

Het risico van teelbalkanker
Teelbalkanker komt bij ongeveer 1 op de 1000 (oudere) reuen voor. De teelbal neemt dan duidelijk in grootte toe, wat gewoonlijk een reden is voor een bezoek aan de dierenarts. Een deel van deze reuen heeft ook hormonale stoornissen die zich kunnen uiten als een huidaandoening. Het castreren is een simpele oplossing. Uitzaaiingen zijn in het eerste jaar vrij zeldzaam.

Bij de in de buik aanwezige bal is dit risico ongeveer 20-25 x groter. Dit betekend dat 1 op de 40-50 reuen vroeg of later een tumor van de teelbal ontwikkelt. Omdat de teelbaltumor in de buik voor u als eigenaar niet zichtbaar is en dus veelal pas laat ontdekt wordt betekent dit dat er in meer gevallen al een uitzaaiing zal zijn ten tijde van ontdekking. Daarnaast kan deze door de tumor mogelijk sterk vergrote teelbal ook andere buikklachten geven.
In het verleden was dit altijd reden voor dierenartsen om te adviseren de binnenbal door middel van een buikoperatie te verwijderen.

Onderzoek aan de Faculteit der Diergeneeskunde acht thans het risico van teelbaltumoren niet groot genoeg om een binnenbaloperatie te rechtvaardigen.
Dit zou immers betekenen dat 1 op de 40-50 reuen "voor niets gecastreerd worden" Beter wordt het geacht de binnenbal 1 x per jaar door middel van voelen door een deskundige hand, of het maken van een echoscan te controleren op tumorvorming.

In verband met het risico op tumorvorming is het advies bij een niet ingedaalde bal:

Indien castratie gewenst wordt geacht, deze door een dierenarts met voldoende chirurgische ervaring te laten uitvoeren. Indien u een castratie niet gewenst acht:
de situatie regelmatige ( jaarlijkse) te laten controleren
de binnen bal preventief te laten verwijderen
Deze laatste keuze blijft dus een persoonlijke beslissing.

De eventuele operatie
Indien besloten wordt de binnenbal per operatie te verwijderen, wordt in de praktijk meestal direct voor aanvang van operatie met behulp van echo-onderzoek een scan gemaakt van de binnenbal. De hond is dan immers onder narcose en geschoren. Op deze wijze kan de zoektocht naar de bal gedurende de operatie worden beperkt . De ingreep wordt daardoor minder uitgebreid en de duur ervan bekort, wat het verloop van de ingreep ten goede komt.

 

 

 

 

WAT IS CRYPTORCHIDIE?

Cryptorchidie is een moeilijk woord voor het niet ingedaald zijn van één of beide testikels. Het is één van de meest voorkomende afwijkingen in de ontwikkeling van het geslachtsapparaat bij mannelijke dieren. Bij katten is de afwijking vrij zeldzaam (0,7 %), maar bij honden komt het regelmatig voor (rasafhankelijk 0,8 tot 11 %).
Normaal gesproken dalen de testikels vanuit de buikholte, via het lieskanaal af naar de balzak binnen 10 dagen na de geboorte. Beide testikels moeten eigenlijk al in de balzak aanwezig zijn op 8 weken leeftijd, maar over het algemeen wordt de definitieve diagnose pas gesteld op 6 maanden leeftijd. Er zit dus nogal wat variatie in de tijd die er voor het afdalen staat, en het komt dus voor dat ook na 8 weken de balletjes nog kunnen indalen. Als op de leeftijd van een half jaar één of beide balletjes niet ingedaald zijn, mag aangenomen worden dat dit ook niet meer zal gebeuren.

Bij honden zien we het vaker bij de kleine rassen zoals Poedels, Yorkshire Terriers, Tekkels, Chihuahua's, Maltesers, Dwerg Schnauzers en Shelties. We zien cryptorchidie vaker bij raskatten dan bij `gewone katten'. Men denkt daarom aan een bepaalde erfelijkheidsgraad, maar de exacte wijze van overdracht is nog niet bekend. Dieren met cryptorchidie worden in ieder geval wel uitgesloten van de fokkerij.
Er bestaan zoogdieren waarbij cryptorchidie normaal is. Bij vrijwel alle zeezoogdieren met hun gestroomlijnde vorm bevinden de teelballen zich in de buikholte. Ook olifanten en nijlpaarden zijn levenslang cryptorch. Bij soorten waarbij normaliter beide teelballen voor de volwassenheid afdalen naar de balzak, waaronder o.a. honden, katten en konijnen, geldt dat beiderzijds cryptorche mannetjes onvruchtbaar zijn. De wat lagere temperatuur in de balzak is namelijk essentieel voor een optimale spermavorming. Een teelbal die zich in de buikholte bevindt, waar hogere (lichaams)temperaturen heersen, kan dus geen goede spermacellen maken.

OORZAKEN
Oorzaak van cryptorchidie kan een vormafwijking in het lieskanaal (dit is een opening in de buikholte) zijn. Door dit lieskanaal moet de bal namelijk afdalen naar de balzak. Ook zou een hormonale stoornis cryptorchidie kunnen veroorzaken. Ten slotte kan de bindweefselstreng, die vanaf de onderkant van de teelbal door het lieskanaal naar de balzak loopt, op een verkeerde wijze uitgroeien. Al deze abnormaliteiten kunnen genetisch bepaald zijn.

OPEREREN OF NIET?
Rondom het onderwerp cryptorchidie bestaat een aantal indianenverhalen. Vroeger werd gedacht dat de niet ingedaalde bal(len) die in de buikholte waren achtergebleven, een verhoogde kans op kwaadaardige ontaarding zouden hebben. Gedacht werd dat door de hogere temperatuur in de buik de kans op testikeltumoren zou vergroten. Daarnaast werd gedacht dat door een overmatige hormoonproductie de dieren sneller agressief zouden worden.

Uit wetenschappelijk onderzoek is al een aantal jaren geleden gebleken dat de achtergebleven testikels in de buikholte absoluut niet een verhoogde kans op kwaadaardige testikeltumoren geeft. Het standaard preventief, middels een operatie, verwijderen van deze binnenballen is dus volledig onzinnig! Een operatie zorgt zelfs alleen maar voor meer risico op andere complicaties: de narcose brengt altijd een risico met zich mee en de chirurgie ook. Dus daarom dienen we alleen te opereren als het diergeneeskundig verantwoord is en dat is bij cryptorchidie dus niet het geval.
Alleen als een eigenaar de hond om andere redenen graag wil laten castreren of als er toch sprake is van een goed- of kwaadaardige tumor zal(zullen) dus ook de binnenbal(len) verwijderd dienen te worden, waarmee we dus een ingrijpendere (buik)operatie moeten uitvoeren.

Het kan bij een cryptorch dier voorkomen dat de niet ingedaalde testikel niet in de buik is achtergebleven, maar dat hij in het lieskanaal is blijven hangen. In dit geval kan de testikel door de lokalisatie voor problemen zorgen of zelfs afgekneld raken. In dat geval kan het nodig zijn deze testikel te verwijderen.
HOMEOPATHIE

Omdat we liever geen hormonen toedienen, zeker niet op jeugdige leeftijd, uit angst voor nare bijwerkingen, en, door vroegere ervaringen weten, dat de hormonen ook geen effect hebben, zijn er sinds jaar en dag pogingen gedaan om met homeopathie alsnog een afdaling van de testikels te bewerkstelligen. Onder het motto: `baat het niet, schaadt het niet', hebben talloze fokkers en eigenaren van pups cryptorchidie behandeld met homeopathie. Aan de hand van de resultaten van een grote hoeveelheid behandelingen door de vele jaren heen, durven wij te stellen, dat in veel gevallen (en zeker niet in alle!) homeopathie effect heeft. Het is dus dubbel en dwars te moeite waard om een homeopathische behandeling uit te voeren. Een redelijke kans, zonder nare bijwerkingen.
De ervaring leert wel, dat we vroeg moeten beginnen met de behandeling, bijvoorbeeld op de leeftijd tussen 2 - 3 maanden. Na 6 - 7 maanden is er weinig kans, dat het middel nog iets doet. De kuur duurt 6 weken, en, kan indien nodig, nog 6 weken langer gegeven worden.

De middelen zijn Pulsatilla pratensis D3 en Cimicifuga racemosa D3, beide in druppelvorm (dus niet in korrel of tablet!!!), elk 3 x daags 5 druppels.
Deze middelen worden ook toegepast bij de teef die niet vruchtbaar is. Het hormonale basisprincipe voor de ontwikkeling van weefsel dat zaadcellen produceert en tevens zorgt voor de rijping van de zaadcellen zelf, is gelijk aan het hormonale mechanisme, dat zorgt voor de ontwikkeling van weefsel dat eicellen produceert en tevens zorgt voor de rijping van de eicellen zelf.

We vinden de beide middelen in de MacSamuel serie in MacSamuel Vruchtbaar 1 (Pulsatilla pratensis D3) en MacSamuel Vruchtbaar 2 (Cimicifuga racemosa D3); in het laatst genoemde preparaat zit het weerstandsverhogende middel Echinacea purpurea OER.

WHG Dierenartsen - WHG Nieuws, - www.whgdierenartsen.nl.

 

 

Dit stukje is speciaal voor de mensen met een Bullmastiff ofwel grote zware honden.

Ik hoor van verschillende kanten mensen die nestje Bullmastiff hebben gehad dat er veel klachten komen over zware H>D en ze willen hun geld en weet ik al wat niet meer terug. De fokkers die ik ken laten de mensen altijd op hun kosten naar een vertrouwde dierearts gaan en dat is eigenlijk in alle gevallen Maarten Kappen in Eersel.
Er zijn heel veel klinieken die H.D foto's nemen die er totaal geen KAAS van hebben gegeten en geven dan een uitslag van ZWARE H.D en artrose. Van veel weet ik als de honden in Eersel gerontgend worden er meestal weinig tot niets aan de hand is GROEI pijnen. Maarten vraagt ook altijd wel de gemaakte foto's mee te brengen
Wat ook een groot verschil is of de hond onder narcose is. Met narcose zijn de spieren slap en zonder narcose spannen ze de spieren aan en zo krijg je een perfecte uitslag. Ik weet zelfs van een verhaal van een mij bekende fokker dat die aan mensen aangeboden had  om op kosten van zijn kosten te gaan rontgen in Eersel, toen ze een aantal weken later informeerden hoe het was en wanneer de afspraak was hadden deze mensen de hond inlaten slapen nog geen jaar oud schande niet eens de moeite genomen voor een second opinie.
Het is zo belangrijk een jonge zeker grote en zware hond als de Bullmastiff (maar geldt net zo goed voor de andere grote rassen) rustig op te laten groeien. Niet te grote afstanden, achter ballen aan laten rennen 10meter in volle vaart maar 5 meter in draf tempo, geen trap af laten lopen, maar ook rechtlijnig te laten lopen alle onverwachte wendingen en keringen zijn gewoon funest voor deze honden. Wat zeker een hoofdzaak is de honden niet laten stoeien op parket, laminaat en plavuizen het glijden en geeft de spieren en gewrichten en OPDONDER het is zeker als ze jong zijn allemaal kraakbeen. Geef je jonge hond de rust om te groeien.